Fundacja Filmowa Warszawa i Państwowe Muzeum Etnograficzne zapraszają na Najdłuższy Letni Maraton Filmowy do Etnokina! - wielką kinową ucztę z okazji 1 urodzin Etnokina. Oprócz Maratonu, który na 24 godziny zawładnie salą kinową, obrazy filmowe w urodzinowy weekend wykroczą poza przestrzeń Etnokina i opanują całe Muzeum, pojawiając się na wystawach, korytarzach, ścianach budynku.
 
Uroczyste otwarcie Maratonu rozpocznie się 23 lipca o godzinie 17.00 wspólnym toastem, który wzniesiemy za wszystkich widzów i przyjaciół Etnokina.

Projekcje odbędą się w sali kinowej Etnokina (część dla dorosłego widza) oraz w kawiarence Bily Konicek (kącik dla dzieci).
Wstęp na wszystkie projekcje jest bezpłatny.

PROGRAM:
17.30 HAIR – reż. Milos Forman, USA, RFN 1979, 119 min.
20.00 ZABRISKIE POINT – reż. Michelangelo Antonioni, USA 1970, 110 min.
22.15 ANTENA – reż. Esteban Sapir, Argentyna 2007, 90 min.
24.00 LIMITS OF CONTROL – reż. Jim Jarmusch, Hiszpania, Japonia, USA 2009, 116 min.
02.15 PRZEMINĘŁO Z WIATREM – reż. Victor Fleming, USA 1939, 226 min.
06.15 PÓŁ ŻARTEM, PÓŁ SERIO – reż. Billy Wilder, USA 1959, 120 min.
08.30 GABINET DOKTORA CALIGARI – reż. Robert Wiene, Niemcy 1920, 71 min.
10.00 CASABLANCA – reż. Michael Curtiz, USA 1942, 102 min.
12.00 METROPOLIS – reż. Fritz Lang, Niemcy 1927, 124 min.
14.15 BŁĘKITNY ANIOŁ – reż. Josef von Sternberg, Niemcy 1930, 124 min.
16.30 400 BATÓW – reż. François Truffaut, Francja 1959, 93 min.

24.07 godz. 10.30-12.30 BAJKI DLA DZIECI w Bily Konicku.

OPISY FILMÓW:
HAIR – reż. Milos Forman, USA, RFN 1979, 119 min. 

Hair – musical filmowy Milosa Formana z 1979, na podstawie musicalu scenicznego Gerome’a Ragniego i Jamesa Rado, którego premiera odbyła się w 1968 w Biltmore Theatre.
Sceniczna wersja "Hair" przedstawia wyidealizowany obraz życia dzieci-kwiatów, w którym króluje beztroska, niechęć do przemocy, równość (rasowa i klasowa), przyjaźń itd. Piosenki musicalu były bardzo popularne, a on sam przyczynił się do zwiększenia zainteresowania ruchem hippisowskim w wielu krajach.
Nieco inne spojrzenie na zagadnienia kontrkultury hippisowskiej prezentuje Miloš Forman. Udało mu się połączyć w formie musicalu rzeczywiste problemy amerykańskiej młodzieży z przełomu lat 60. i 70. (protesty przeciw wojnie w Wietnamie, rewolucja obyczajowa) z ciepłą ironią typową dla "czeskiego realizmu" w kinematografii i literaturze.
Wyreżyserowanie "Hair" było, jak sam stwierdzał w wywiadach, jego marzeniem od 1967, gdy zobaczył broadwayowską wersję musicalu. Mógł go zrealizować dopiero po ogromnym sukcesie "Lotu nad kukułczym gniazdem". Oba filmy, mimo że odmienne w formie, mają zresztą ze sobą wiele wspólnego, chociażby głównego bohatera, nieprzystosowanego do rzeczywistości, który nie do końca rozumie, że w społeczeństwie istnieją granice, których przekroczenie okazuje się tragiczne w konsekwencjach. Forman jednak daje widzom nadzieję. W "Locie…" jest nią zachowanie i postać Indianina uciekającego z zakładu psychiatrycznego, a w "Hair" tłumy gromadzące się pod Białym Domem.

ZABRISKIE POINT – reż. Michelangelo Antonioni, USA 1970, 110 min. 

Zabriskie Point – film w reżyserii Michelangelo Antonioniego z 1970 nawiązujący do młodzieżowego fermentu końca lat 60.
"Zabriskie Point" to nazwa miejsca w Dolinie Śmierci w południowej Kalifornii. Film stanowi swoistą manifestację ducha młodzieżowej rewolty, próbę zrozumienia jej przyczyn na tle problemów młodzieży w tamtym okresie i wynikających z nich zachowań oraz konsekwencji jakie za sobą niosły.
Na uniwersytecie w Los Angeles kolorowi studenci protestują przeciwko dyskryminacji rasowej. Przyłączają się do nich biali studenci i dochodzi do rozruchów, podczas których ginie policjant. Mark Frechette jest świadkiem tych wydarzeń i wydaje mu się, że to on zastrzelił policjanta. Gdy ucieka z miasta ukradzioną awionetką, rzuca na siebie główne podejrzenie. Na pustyni spotyka hippiskę Darię i dalej podróżują już razem, by w miejscu Zabriskie Point przeżyć gorącą miłość.

ANTENA – reż. Esteban Sapir, Argentyna 2007, 90 min. 

Film, pomimo, iż inspirowany twórczością takich reżyserów jak Lang, Murnau czy Vertov jest filmem niezwykle współczesnym.
Oryginalne zdjęcia baśniowego miasta i praktycznie pozbawiona dialogów akcja, każe rozkoszować się pięknem niezwykłej scenerii.
Czarno–biały obraz wzorowany na kinie niemym wypełnia niezwykła grafika oraz efekty specjalne, a tematy: monopol, konsumpcja i kultura masowa sprawiają, że film staje się opowieścią również o naszych czasach.

LIMITS OF CONTROL – reż. Jim Jarmusch, Hiszpania, Japonia, USA 2009, 116 min. 

Gwiazdorska obsada: Bill Murray, Tilda Swinton, Gael Garcia Bernal w kolejnym długo oczekiwanym filmie Jima Jarmuscha.
Reżyser powraca do chętnie stosowanego wcześniej, sztafażu kina gangsterskiego i po raz kolejny przedstawia bohatera w podróży, który tym razem nie zostanie osadzony w popkulturowej, amerykańskiej przestrzeni, lecz w Europie.

PRZEMINĘŁO Z WIATREM – reż. Victor Fleming, USA 1939, 226 min.
Fabuła filmu jest osadzona w czasach wojny secesyjnej i jest przedstawiana z pozycji pięknej Scarlett O’Hary, córki plantatora z Południa, Geralda O’Hary. Przegrana wojna z Jankesami doprowadza do wyzwolenia Murzynów, którzy z nagłym ogromnym poczuciem własnej wartości paradują między innymi po Atlancie, gdzie Scarlett zamieszkała. Z Północy nadchodzą ludzie o innych poglądach, kulturze i mentalności. Na tym tle rozgrywa się historia wielkiej miłości Rhetta Butlera do pięknej Scarlett.

PÓŁ ŻARTEM, PÓŁ SERIO – reż. Billy Wilder, USA 1959, 120 min. 

Komedia amerykańska z 1959 w reżyserii i wg scenariusza Billy’ego Wildera na podst. opowiadania Roberta Thoerena i Michaela Logana.
W 1929 w Stanach Zjednoczonych panuje prohibicja, lecz mimo to istnieją nieoficjalnie lokale oferujące alkohol. W jednym z nich, ukrytym w zakładzie pogrzebowym w Chicago, pracują Joe – saksofonista i Jerry – basista. W wyniku ataku policji obaj tracą pracę na dzień przed wypłatą. Z powodu braku środków do życia przyjmują pierwszą ofertę pracy. Przy odbiorze auta z warsztatu wdają się w porachunki z mafią. Sądząc, że gangsterzy będą przeszukiwać wszystkie męskie zespoły, przyjmują pracę w żeńskiej orkiestrze i w stosownych przebraniach jadą na Florydę jako Josephine (Joe) i Daphne (Jerry). Podczas podróży z orkiestrą Jerry zaprzyjaźnia się z Sugar Kane, a Joe dowiadując się, że Sugar poszukuje na męża milionera, przebiera się za niego korzystając z ubrań skradzionych w drodze Beinstockowi. Jerry w swym przebraniu przyciąga uwagę Fieldinga III, której nie odwzajemnia, a Joe przebrany za milionera podrywa Sugar na plaży, zaprasza ją następnie na statek Fieldinga (Jerry musiał przyjąć zaproszenie Fieldinga, ale zrezygnować z wypłynięcia do statku). Fielding oświadcza mu się. Do hotelu Plaza przyjeżdża również mafia, z którą muzycy mają porachunki. Wśród gangsterów dochodzi do strzelaniny, w której giną bandyci ścigający Joego i Jerrego.

GABINET DOKTORA CALIGARI – reż. Robert Wiene, Niemcy 1920, 71 min. 

Przełomowy film niemy z 1920 roku, wyreżyserowany przez Roberta Wiene. Jedno z najwcześniejszych dzieł niemieckiego ekspresjonizmu filmowego, które wywarło duży wpływ na rozwój kinematografii.
Gabinet doktora Caligari jest jednym z pierwszych filmów grozy w dziejach kinematografii.
Film opowiada historię szalonego doktora Caligari i jego wiernego somnambulika Cezara oraz ich powiązań z serią zabójstw w małym niemieckim miasteczku Holstenwall. Większość fabuły przedstawiona jest jako retrospekcje jednego z bohaterów – Francisa. Francis wraz ze swoim przyjacielem Alanem udaje się do jarmarcznego gabinetu doktora Caligari. Tam są świadkami pokazu przebudzenia somnambulika – postaci, która śpi od urodzenia. Caligari zapewnia, że Cesare może odpowiedzieć na każde zadane mu pytanie. Gdy Alan pyta go, jak długo będzie jeszcze żył, Cesare odpowiada, że umrze następnego dnia. Przepowiednia wypełnia się. Przerażony śmiercią przyjaciela Francis ze swoją narzeczoną Jane przepytują doktora i jego zahipnotyzowanego somnambulika. Cesare na rozkaz doktora porywa Jane, lecz porażony jej urodą nie chce jej zabijać. Francis odkrywa, że Caligari jest dyrektorem lokalnego szpitala dla psychicznie chorych, oraz, że ma obsesje na punkcie historii o poprzednim doktorze Caligari, który wykorzystywał somnambulika do zabijania ludzi.

CASABLANCA – reż. Michael Curtiz, USA 1942, 102 min.
Dzisiaj "Casablanca" to niezaprzeczalny klasyk w historii kinematografii. Nie ma chyba człowieka na świecie, który chociażby nie słyszał o tym filmie. To bardzo dobra produkcja w starym, sprawdzonym stylu. A do tego zawiera plejadę gwiazd ówczesnej epoki. Trzeba jednak przyznać, że film ten jest również dość schematyczny patrząc na niego przez pryzmat samej fabuły czy jego oprawy muzycznej. Ale w latach czterdziestych takie właśnie obrazy królowały na ekranach – historie o dramatycznych uczuciach i niespełnionych namiętnościach. "Casablanca" jest to opowieść, której akcja toczy się w czasie drugiej wojny światowej. W tytułowym mieście aż roi się od uchodźców pragnących przedostać się do Ameryki – kraju wolności. Aby tego dokonać trzeba posiadać ‘lewe’ papiery. W celu ich pozyskania dwoje ludzi: Victor Laszlo i jego żona Ilsa przybywają na spotkanie do świetnie prosperującego klubu, którego właścicielem jest Richard Blaine. Jednakże okazuje się, że człowiek, który miał im potrzebne papiery dostarczyć został zabity. Okazuje się również, że Ilsa jest jedyną kobietą, jaką kiedykolwiek kochał Rick, a która uciekła mu kiedyś w Paryżu bez słowa wyjaśnienia. I tu historia rozpoczyna się na dobre… Główny bohater (Rick) staje przed trudnym wyborem. Pomóc ukochanej i jej mężowi, czy tez zemścić się za złamane niegdyś serce? Bardzo dobre kreacje aktorskie. Niemal najsłynniejsze w karierach obu głównych odtwórców – Humphrey’a Bogarta i Ingrid Bergman. Każdy szanujący się kinoman powinien znać ten film.

METROPOLIS – reż. Fritz Lang, Niemcy 1927, 124 min. 

Metropolis – film z 1927 roku w reżyserii Fritza Langa. Monumentalne dzieło opowiada historię miasta przyszłości, w którym rządzi wąska i uprzywilejowana kasta (rozum), zaś robotnicy utrzymujący miasto przy życiu (ręce) mieszkają w podziemnych osiedlach. Film zaliczany jest do klasyki kinematografii.

BŁĘKITNY ANIOŁ – reż. Josef von Sternberg, Niemcy 1930, 124 min. 

Legendarny film z niezapomnianą kreacją aktorską Marleny Dietrich. Obraz, który stworzył prawdziwą ikonę filmu.
Opowieść o jedynej w swoim rodzaju kobiecie, która na zawsze podbiła męskie serca jako chłodna i wyrafinowana blond Lola o zabójczym spojrzeniu i paraliżującym uśmiechu.

400 BATÓW – reż. François Truffaut, Francja 1959, 93 min. 


400 batów – francuski czarno-biały dramat obyczajowy z elementami autobiografii z 1959 r. w reżyserii François Truffauta.
Rok 1959. Paryż. 26 letni Francois Truffaut tworzy "400 batów" – jeden z pierwszych filmów wywrotowej Nowej Fali, kierunku artystycznego, który na przełomie lat ‘50 i ‘60 odmienił oblicze kinematografii. Truffaut, krytyk i twórca dwóch krótkich metraży, pieniądze na zrobienie "400 batów" dostaje od teścia, znanego dystrybutora filmowego. Truffaut tworzy opowieść o chłopcu, w którym krytycy doszukiwać się będą alter ego samego mistrza. Nic dziwnego. Przygody Antoine’a Doinel do złudzenia przypominają życiorys samego Truffauta…
Bohaterem "400 batów" jest 13 letni Antoine Doinel (Jean Pierre Leaud). Chłopiec niespecjalnie pasuje do otaczającej go rzeczywistości. Jest wrażliwy, pochopny, zagubiony. Wciąż popada w tarapaty, niespecjalnie bawi go szkoła, nie przepadają za nim nauczyciele. Także w domu nie znajduje zrozumienia – matka pochłonięta jest sobą, a ojciec samochodami. Żadne z nich nie zauważa, że tuż obok nich kształtuje się żądna przygód, pragnąca wolności, bogata osobowość.
Chłopiec pozostawiony sam sobie myśli o niebieskich migdałach. Świat go woła. Ciąg niefortunnych zdarzeń sprawia, że Antoine postanawia zmienić swoje życie. Rzuca szkołę i ucieka z domu. Największym marzeniem chłopca jest podróż nad morze.
 

Organizatorzy:

Fundacja „ Filmowa Warszawa” prowadząca ETNOKINO i Państwowe Muzeum Etnograficzne.